X
تبلیغات
مجتمع فنی
رایتل
یکشنبه 30 تیر‌ماه سال 1392

.0313.

خُب گویا دیگر کافی بود.

313 یادداشت در این وجیزه گرد آمد که درونی‌ترین لحظاتم را بازنمایی کرد. حقَ‌ش هم همین است که آخرین صفحه‌ی هر دفتری بسته شود و به جایی تکیه دهی و آهی از ژرفای دل بکشی و بگویی: خُب! این هم از این. 

از تمامی افرادی که کنجکاوی یا دغدغه‌ی خواندن مرا در این‌جا داشتند، سپاسگزاری می‌کنم. برایشان دلی خوش آرزومندم و نیز آزادی!

خُب. بدرود.

شنبه 1 تیر‌ماه سال 1392

.0312.

یک سایه
که باید رها شوی.
یک سایه که
به کسی بسپاری‌ش
و اندوه خویش
نخوری!

شنبه 1 تیر‌ماه سال 1392

.0311.

تجربه‌ای در ترجمه؛ برای خودم
یک توضیح: این متن انگلیسی پوست مرا کَند. ولی فدریکو گارسیا لورکا این ارزش را برایم داشت، تا به انتها در او غرق شوم.

قلب من به شکل پاپوشی در خواهد آمد
اگر آن مَه‌رُخسار در هر روستایی بر آید
اما تب شباهنگام به انتهای خویش خواهد رسد و ناخوشی بر سریر خود تکیه خواهد زد
و زورق‌هایی هستند که بر جامِ دریا تمنای دیده‌شدن دارند.

اگر باد به آرامی بِوَزَد
قلب من به هیئت دختری در خواهد آمد
اگر باد مزارع نیشکر را ترک نکند
قلب من به هیئت هزار کلوچه در خواهد آمد.

برانید، برانید، برانید، برانید
به‌سوی لشکرِ شانه‌کش‌ها
به‌سوی سرزمینی که کُنام ذرات است
شبی یکسان با برف، سامان‌های مغشوش
و ماه.
ماه!
اما نه فقط ماه.-
مِی‌خانه‌ی روباره.
خروسی شرقی (ژاپنی) که دیده‌گان خویش را خورده است.
نشخوار.

زنی تهی، تنها در پس شیشه‌های مغازه، از ما محافظت نخواهد کرد.
نه انفیه‌دانی که یکی خشکه‌مقدس را در کرانی دیگر خواهد آسود.
تمام شیب‌ها دروغند، آن‌جا چیست؟
و ماه.
اما نه‌تنها ماه.
حشرات،
اشیاء مرده در پس ساحل پنهانند.
اندوهِ نصف‌النهارها
در تمامی بخیه‌ها انبوه کافور (یُد) است.
همهمه‌ای در جمجمه‌ای که میخکوب شده است،
انسانی که در خونِ همه وجود دارد.
و محبوب من که نه اسب است و نه مشتعل
مخلوقاتی که از پستان‌شان مصرف شده است.
محبوب من! عشق من.

اینک می‌خوانند، بانگ بر می‌آورند، ضجه می‌زنند: یک سیماچه، سیمای تو! یک سیماچه،
تمام سیب‌ها یکی هستند.
با یکی کوکب برابر
نور به طعم فلزاتِ زنگار بسته است.
و تمام پهنه‌ی ییلاقات در لبه‌ی یکی سکه محبوس می‌شود
اما چهره‌ات تمامی بزمِ آسمان را در بر می‌گیرد.
اینک می‌خوانند، بانگ می‌زنند، سوگواری می‌کنند،
همه‌چیزی پوشیده می‌شود، صعود می‌کند، و از وحشت می‌لرزد.

باید به‌پاخیزیم، تعجیل کن، از میان امواج، از میان شاخساران،
تمام خیابان‌های شن‌ْ‌پوش، و میان‌سالان به سمت رود می‌روند.
تمامی سوداخانه‌های پنهان که از دَمِ ورزایی زخم برداشته‌اند، بر بام نرده‌بامی. نهراس! بر بام نرده‌بامی.
او به شوق است، ز نوری که از پس قماری که قلبش را روشن‌ کرده است.
و هزاران زن در پرو می‌زیند، آه حشرات! روز و شب
آنان آوای حزینِ خویش را می‌بافند و در میان رگان خویش جاری‌ش می‌کنند.

دستکشی مرا بار می‌دارد، کافی‌ست
صدای ترد شکستن را حس می‌کنم
رگانم در میان شالم می‌شکنند.
دستان و پاهایت را بنگر، محبوبم
از پس زمانی که می‌باید چهره‌ی خویش را تسلیم کنم
چهره‌ام، چهره‌ام، آری، چهره‌ی نیمْ‌جویده شده‌ام را.

این پاکدامنی، تمامی سوداهای مرا می‌سوزاند،
این دَوّار از شهوت اعتدال
قلبی دیگر را می‌افروزد و فسرده می‌کند.
سحابی دیگری را تاراج می‌کند.

نه خریداران مغازه‌های کفاشی ما را در امان نمی‌دارند،
و نه چشم‌اندازهایی که به ترنمی بدل می‌شوند به گاهی‌که کلیددان‌های خود را می‌یابند.
نسیم‌ها،
کذبی بیش نیستند، 
تنها گهواره‌ای کوچک در زیر شیروانی‌ها، حسی از بودن دارند که همه‌چیزی را به یاد می‌آورد.
و ماه.
اما نه فقط ماه
حشرات
تنها صدای، جویدن، لرزش‌، گله‌ی حشرات
با دستکش‌هایی دودآلود بر درگاه خروج.
ماه!!

نیویورک، 4 ژانویه 1930
فدریکو گارسیا لورکا

مبنع: http://www.facebook.com/notes/federico-garc%C3%ADa-lorca/moon-and-panorama-of-the-insects-love-poem/9768009060

 پ.ن. برای رویت متن انگلیسی به پیوندی که در زیر آمده مراجعه شود.

شنبه 1 تیر‌ماه سال 1392

.0298.

می‌خواهم از آرزوهایم بگویم
و رهایت کنم
تا بدانم
جَلدِ حسرت‌هایم شده‌ای
یا نه؟

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0310.

قاعده‌ی عشق
قاعده‌ی دلپذیری‌ست
برای کسی که 
گاه هست و گاه نیست
و تو 

هم‌چنان

هستی و نیستی!

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0309.

هر دستی
انبوه خاطره‌ای‌ست
که در رود
شسته می‌شود
هر رود راهی‌ست
از آرامش تا توفان

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0308.

اگر پرنده‌ای قطبی
از این کویر حسرت گذشت،
دستانم را آشیانه‌ای خواهم کرد
هوسِ دمی بویِ پرواز و خسته‌گی کرده‌ام.

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0307.

خسته به منقار نِیم
خسته به بالَ‌ک نِیم
خسته به پرواز و صیدی دگرم

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0306.

ما را دلی نبود
ما را دلی نیست
ما را دلی نخواهد بود
نوشت باد!
نوشت باد!
نوشت باد!

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0305.

دوست داشتن تو
هزار راه دارد
هزار راه برای رسیدن و نرسیدن
هزار راه برای رفتن و نرفتن
و من حیرانم
کدام را برگزینم

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0304.

راه، راه است
بی‌پایان!
به رنگین‌کمان ماننده است
رنگ از پیِ رنگ
ابر از پی ابر
موج از پی موج
راه، دل است*
که به دریا می‌رسد.

* اشاره به دل به دریا زدن است

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0303.

درنگِ زمانه‌ای.
هین تا جنبشی!
تا این دل
باز به هوایِ تو
بتپد!

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0302.

شبْ‌غصه‌های ممتدِ جان
به شگفتیِ چِهرِ تو تاب می‌آورند.
طلوع کن!
بتاب!
ظُهر شو!
بگذار عشق‌م را
در صلات تو 
بخوانم.

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0301.

با من که باشی
آسمان
سقفِ خلوتی ایمن
می‌شود.

دوشنبه 27 خرداد‌ماه سال 1392

.0300.

با من که باشی
آْسمان
همه‌جا
به رنگ توست.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0299.

آرام باش رفیق!
از این کسوف که بگذریم
تمام اشیا بر جای خویش می‌مانند
نام‌ها و نشانی‌ها
حسرت دیروز
و لبخند یک غریبه
چاشنی تند خردل
و پیراهن تمیزی که بر طناب تاب می‌خورد
و از این‌ها که بگذریم
این همان دم جاودانی‌ست
که زندگی می‌ماند
تا نگاه به نوری دیگر
خیره شود،
عادت کند،
و سرانجام بسته شود.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0297.

خموشانیم
تا دوردستان.
زندگی را
در دل‌هامان حلقه می‌کنیم
و به هقْ‌هقی مهجور
مفتونِ فردایی مشکوک می‌شویم.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0296.

همیشه 
چون هرگز
راهی نیست
تا به خویش برآیی
و فریاد سر دهی:
اینک منم
آنی که نبوده است.
اینک من 
در دل خویش
همیشه چون
هرگز
ما در راه خویشیم.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0295.

تو آن گمانی
که سرانجامت
یقین است.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0294.

آسمان لَختی ایستاد
جهان درنگی کرد و نجنبید
نه برگِ تاکی
نه آهوی گرسنه‌ای
نه پلکِ خسته‌ای
نه نگاه هراسان چلپاسه‌ای
همه مبهوت
به انتظار ماندند.
آسمان نگران شد
و رازش را با هیچ جانداری
در میان ننهاد
و به مسیر ابدی خویش
بازگشت.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0293.

آواز غوکان
در زیرِ پلِ شکسته
عبورِ مرغان مهاجر

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0292.

دل شکیباست
تو می‌روی
شاید تو بیایی
دل
شکیباست.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0291.

مرا پاپوشی باید
تا آن‌سوی دنیا.
بر در بکوبم.
بگوید: 
کیست؟
بگویم:
من!

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0290.

ای‌کاش
شهاب بودمی؛ 
لَمحه‌ای،
خطی فرّار
ز تنگیِ دل.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0289.

هم‌چون اناری سرخ
بغضِ هزار دانه‌
راهی بی‌سوار
پنهان در مِهی سنگین.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0288.

مرا
چون شرابی کهنه بنوش
دیری‌ست
دَردی بی‌درمانم.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0287.

تو تقدیرِ مُشَجرِ آینه‌ای بشکسته‌ای
در برابرش می‌ایستی؛
هزار چون خود را می‌یابی
و از یاد
می‌بری.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0286.

به این شرابِ خوشگوار دل مبند
ای بسا که خونِ دل تاک‌هاست.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0285.

دردی که از تو رسد 
خوشگوار است.
پایدار باشی!

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0284.

ای عشق!
تو بارانی
بارش می‌دانی
اما به سیل.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0283.

این دیوارِ عمر
به خشت دل
و ملات رنج
و شاقول عقل
خلوتم را محصور کرد.
تو می‌دانی
این خانه به چراغِ تو
آباد می‌شود.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0282.

تن خویش به خیش سپردم
خوشا کشتزاری دیگر
به بارانی که
از ابرِ تو ببارد.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0281.

هوای باغ نکردیم و
دل باغ شکست.
ما به تصنع تنفس خویش
معتادیم.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0280.

آسمان لَختی ایستاد
جهان درنگی کرد و نجنبید
نه برگِ تاکی
نه آهوی گرسنه‌ای
نه پلکِ خسته‌ای
نه نگاه هراسان چلپاسه‌ای
همه مبهوت
به انتظار ماندند.
آسمان نگران شد
و رازش را با هیچ جانداری
در میان ننهاد
و به مسیر ابدی خویش
بازگشت.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0279.

هر صخره‌ای سنگ می‌خواست
تا سرد شود
تا صُلب شود
هر دلی خون می‌خواست
تا نرم شود
تا گرم شود
این دل،
ارزانیِ صخره‌ی تو.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0278.

تمامِ زندگی
آهی گریزان بود
از سینه‌ای به سینه‌ای دیگر.
این میراث،
این اندوهِ دامن‌گیر،
این شطِ خروشانِ دیده،
سرچشمه‌ی رهایی‌ست.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0277.

شباهنگام
قلندران مست
که راه خویش را گم کرده‌اند
در آغوش خنجرها
ایمن می‌شوند.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0276.

هر چه باشد؛
هر آتشی،
هر زمهریری،
تو از راه خواهی آمد
با شبنم و عشق
و انبوه دشت خشک را
به علف
خواهی آراست.
و بر مزار من
نعنا خواهی کاشت و پونه.
این
پایان تاریخ است.

چهارشنبه 8 خرداد‌ماه سال 1392

.0275.

غاری تاریکیم
مشعلی باید
تا زخم‌های‌مان
زخمه‌ی سازی گردد.

سه‌شنبه 7 خرداد‌ماه سال 1392

.0274.

یادم نمانده است
که در آن‌روز
تو صدایم کردی یا خودم
اما همچنان
به دنبالِ تو می‌گردم.
در همین حواشی بسیطِ زندگی
در صدای خلخال زنی که به چشمه می‌رود یا می‌آید
در هیاهوی راسته‌ی عطاری‌ها با أن شمیم اثیری
در هلهله‌ی کودکی که نمی‌داند کفشش کجا گم شده است و می‌دود.
در همین حوالی‌ست
که در جستجویم.
در همین حوالیِ ساده‌ی ریا و صدق
که نبض روز می‌تپد
و من از نبضِ صریح و ساده‌ی تو سخن می‌گویم.

سه‌شنبه 7 خرداد‌ماه سال 1392

.0273.

این‌جا همه‌چیز خوب است
آسمان یک‌سره ابری‌ست
و تو می‌دانی که چقدر ابر را دوست دارم
این‌جا هم‌چنان می‌شود نامِ تو را تکرار کرد
- و چه خوب که پژواکی ندارد -
این‌جا روی این صندلی
کسی جز من نمی‌نشیند
و هم‌چنان می‌توان عبور تو را
بی‌هیچ دوربینی رصد کرد
- البته اگر بیایی -

این‌جا انتظار،
صدا دارد
و در گوشت سوت می‌کشد
یک‌سر، به زَنگی مستمر...
می‌توان از سیگار و قهوه هم گفت
اما سیگار جز دود
جز سرفه
کاری با من ندارند.
و قهوه،
این قهوه‌ی لعنتیِ دوست‌داشتنی
(ای‌کاش تلخ‌تر بود.)

این‌جا کمی‌ هم خنک است
اما من بیش از اندازه می‌لرزم
من تمام لباس‌های زمستانی را
به کسی داده‌ام که تنهایی‌ش را گرم کند.
و هم‌چنان نگاهم به پنجره‌ای‌ست
که از آن‌سوی‌َ‌ش سلام کنی
و بخندی.

این‌جا همه‌چیز برای حضور تو مرتب است.
این جا بهار است
کمی سرد
و طعمِ قهوه و سیگارِ تنهایی‌ها را دارد.

شنبه 17 فروردین‌ماه سال 1392

.0272.

برای بهار و کویر:

می‌توان لب از بوسه‌ی تو بر نکند
زیرا که آخرین بوسه
مرهمی است بر جدارِ چاکْ‌چاکِ زمین.
شنبه 17 فروردین‌ماه سال 1392

.0271.

تمامِ شب
چینِ کوچک حوض؛
شکوفه‌ای رقصان.

شنبه 17 فروردین‌ماه سال 1392

.0270.

تو آن نفسی
که می‌روی
و 
نمی‌آیی.
چهارشنبه 14 فروردین‌ماه سال 1392

.0269.

چه‌قدر به خود می‌مانی
دم به دم
تازه می‌شوی
و از یاد می‌روی.
تو
نفسی تازه‌ای؛
شرمِ حضورِ همیشه
بر اکنون
چه‌قدر به
خود
می‌مانی.

چهارشنبه 14 فروردین‌ماه سال 1392

.0268.

دلتنگی‌هایت
سنگینیِ یک غروب
بر شاخه‌عریانِ بیدی‌ست
که پناهِ گنجشکی رمیده
از فلاخنِ کودکان بازیگوش است.

چهارشنبه 14 فروردین‌ماه سال 1392

.0267.

ساعت اتاق به صدا در آمد:
یک بامداد!
با کو...کویِ مرغکی اسیر
من در یافتم که
با عبور ثانیه باید گریخت
و تا فریاد دیگر مرغ،
باید قرن‌ها دور شد.

چهارشنبه 14 فروردین‌ماه سال 1392

.0266.

تو پیرهن بهاری
که مرا
با شرمِ بلوغ
آشنا می‌کنی
و رهایی
می‌دهی.

چهارشنبه 14 فروردین‌ماه سال 1392

.0265.

تو آفتابی و آب
نه می‌تابی،
نه سیرابم می‌کنی.

چهارشنبه 14 فروردین‌ماه سال 1392

.0264.

ما از راهی تلخ آمده‌ایم
ما به راهی تلخ می‌رویم
این تلخی به بوسه آزموده می‌شود.

   1      2      3      4      5      ...      7      >>