X
تبلیغات
رایتل
چهارشنبه 29 آذر‌ماه سال 1391

.0232.

مرا 
به شام آخری دیگر
مهمان کن
               ای لحظه‌ی تردید
شامی که
از حواریونت
تنها من باشم
و با در آغوش کشیدنی
مرا 
به معراج
صلیبی دیگر
فرا
خوانی.

چهارشنبه 29 آذر‌ماه سال 1391

.0231.

من و تو
نامِ دیگرِ ما نیست
نامِ دیگر خورشید و ماه است
که با هم
بر نیایند.

چهارشنبه 29 آذر‌ماه سال 1391

.0230.

خاطره،
نام تمامِ آنانی‌ست
که ترکَت کرده‌اند.
و نامِ توست
که بی‌هنگام
می‌روی.

یکشنبه 26 آذر‌ماه سال 1391

.0229.

این که می‌بارد
تمامِ اندوه نیست
باید با هم
گریه کنیم.

یکشنبه 26 آذر‌ماه سال 1391

.0228.

اگر این برف سر باز ایستادن داشت
تمام موهایم به رنگ شب بی‌ستاره بود
و اگر خانه‌ای سقف نداشت
شانه‌ای بود که نجیبانه
بر او تکیه دهی
برای تمام موهای سفیدم
دلتنگ گیسوان توام
که بر شانه‌ام
گسترده شود.

یکشنبه 26 آذر‌ماه سال 1391

.0227.

اگر دستی در گرو نبود،
حصاری نبود...
و تپشِ قلب را 
طراوت دل
مفهوم می‌کرد.
و آنگاه
از نگاه
خوشه خوشه نور
- چنان-
چیده می‌شد
تا تبِ لبریز شدن در دستانِ تهی
فروکش کند.
رهایم مکن
در این گود ِ بیخورشید
ورنه این مُحاقِ تلخ را
هیچ شهابی
تلنگر نخواهد زد.

برای میم

یکشنبه 26 آذر‌ماه سال 1391

.0226.

تمام آشیانه‌های بی‌پناهِ برگ 
در این هوای سفید،
یک طرف؛
گودی ناپایدارِ دستانِ تو؛ 
یک طرف.

دوشنبه 20 آذر‌ماه سال 1391

.0225.

پرنده را
باید از دلت آزاد کنی
نه از قفس

دوشنبه 20 آذر‌ماه سال 1391

.0224.

هُمای من
بُراده‌ای از نور بود
درخشید و باز نیامد.
و اینک بر شانه‌های من
اکلیلِ حسرت
هیچ بشارتی را
نوید نمی‌دهد.

دوشنبه 20 آذر‌ماه سال 1391

.0223.

اگر میهن آدمی در دست جا می‌شد
آن‌را جایی در همین کُنج زوایای خشن می‌نهادم
و می‌رفتم
به دیاری که در آن
عشق
نام ساده‌ی رویدادی مکرر بود
و آسمان تکه‌ای از حضور نگاهت
که بر دل سنجاقکی گریزپای سنجاق شده بود
تا ابدالآباد
بر گیسوان آشفته‌ی جلبک‌های پسکرانه‌ای
پرسه می‌زد
و در غروبی ابدی
گم می‌شد.

دوشنبه 20 آذر‌ماه سال 1391

.0222.

داستانی از تمنا دارد
این لبانم
که اگر به تو نگویم
به خاک خواهمش گفت.

یکشنبه 19 آذر‌ماه سال 1391

.0221.

آنجا
دلی است
که مرا به خود می‌خواند.

یکشنبه 19 آذر‌ماه سال 1391

.0220.

آشنایانِ درد
آشنایانِ همیشه‌ی درد
آن‌جا قرابه‌ی زهری‌ست
که تا تَرکِ این شهرش
مجالی نیست.
آشنایان همیشه‌ی درد
هر پیاله‌اش
خون‌بهایِ بودنِ شماست
در دنیایی که
هرگزش دوست نداشتید.

یکشنبه 19 آذر‌ماه سال 1391

.0219.

این هوا
هوای باران ندارد
هوای گریستن دارد.

یکشنبه 19 آذر‌ماه سال 1391

.0218.

تو بویِ زیتونی
بوی ازگیلِ نارسِ وحشی
بوی شور دریا
و نمک
بوی نان گرم و غذایی ساده
تو بویِ خون نریخته‌ی اسماعیل و اسحاقی
بر خنجر پدر
تو بویِ ایمان به زیستنی
در قاب پنجره‌ای که 
آسمانش به بوی کفر
حصر کرده است.

برای میم

یکشنبه 19 آذر‌ماه سال 1391

.0217.

تو خود شعری
در دستان من.
چرا نوشتنم نمی‌آید؟

شاید از سرنوشت
می‌گریزم.
سه‌شنبه 14 آذر‌ماه سال 1391

.0216.

خط ممتدِ یک نیاز
تا سرانگشتان نجابت کشیده می‌شود
آن‌سوی این خط
آرزویی شاد
در انتظار بُرِشِ تنهایی توست.

سه‌شنبه 14 آذر‌ماه سال 1391

.0215.

بگذار حقیقت
آن شرابی باشد
که به تلخی یاد می‌شود
مستی‌ت را
با آبگیری کُر
سودا مَکُن.

سه‌شنبه 14 آذر‌ماه سال 1391

.0214.

آن‌که
به خویش نگریست، 
من نبودم.
او بود
که اشکی بر گونه‌اش
در تصویرِ آینه
بر جای ماند.

سه‌شنبه 14 آذر‌ماه سال 1391

.0213.

من و خدا

بی‌تو

تنهاییم.

تنهاتریم.

سه‌شنبه 14 آذر‌ماه سال 1391

.0212.

در آن‌سوی این مِه
باد 
بویِ همآغوشی‌های ما را
به دره‌ای دیگر
خواهد بُرد.
دره‌ای که
هم‌چنان
خلوتِ ماست.

دوشنبه 13 آذر‌ماه سال 1391

.0211.

تو
آن نگاه خیسی
که هجرت درناها را
باور نمی‌کند
اما 
چشم
فرو می‌بندد.

دوشنبه 13 آذر‌ماه سال 1391

.0210.

تو خواهرِ بادی
فرزندِ نسیم
و نواده‌یِ هوا.
هزار دانه‌ی شاد در دامن توست
هزار ریشه‌ی بسط نایافته
هزار گذرِ شاد بهار.
::
هزار کاشیِ لاژوردِ آسمان
اندوه هزار ساله‌ای را با خود دارند.
دلم گرفته
خواهر باد
فرزند نسیم
و نواده‌ی هوا
دلم قدری نمک می‌خواهد،
و قرصی نان،
و باده‌ای آب،
با عمری هزارساله.
تا به رخصتِ تنها یک نفس
از من عبور کنی
به قدرِ یک آرزو
از هزار آرزوی دور...

دوشنبه 13 آذر‌ماه سال 1391

.0209.

خسته، خسته
جَسته، جَسته
گریخته، گریخته
اندوه‌واژه‌ها
کلام واپسین را
بر تنِ خیسِ حاک
حک می‌کنند.

دوشنبه 13 آذر‌ماه سال 1391

.0208.

باد به نومیدی سرگردان بود
و تنها مور بیابان
نگران برگی که 
می دانست آخرین است.

دوشنبه 13 آذر‌ماه سال 1391

.0207.

اگر از آن فرداهای دور
روزی هم قسمتِ ما شد؛
خانه ای بسازیم
سقفَش آُسمان
و ستونهایش سپیدارهای بلند
- می دانی که دلم زیر سقف کوتاه می گیرد -
و دیوارهایش گیسوان بید
تا
شب که به خانه 
بازگشتم
نیازی به باز کردن در نباشد
و تو بتوانی
تمام توشه ی خسته گی زندگی را
با لبخندی 
پذیرا باشی.
::
شاید این
آن تعبیر همیشه گیِ آرزوهایمان 
باشد.

یکشنبه 12 آذر‌ماه سال 1391

.0206.

شوقِ شب‌خوانی‌‌های پلِ خواجو
و امتداد اشباحِ هزار ستون خسته‌ی پارسه
به دره‌ای مه‌آلود در تالش می‌رسد
که در آن
کسی
غمناک
گور نیاکان خویش را می‌جوید.

یکشنبه 12 آذر‌ماه سال 1391

.0205.

بسطِ تمامِ لحظه های درد
یورشِ تمامِ رعشه های ترس
و لرزشِ نگاهی مضطرب
نشانی از خلوتِ ناگزیرِ هستی ست.

یاغی‌ترین 

یکشنبه 12 آذر‌ماه سال 1391

.0204.

گاه
تمام زندگی،
سماجتِ کودکی‌ست که به دنیال کبوتری می‌دود
و نفس‌های خود را نمی‌شمارد.
و تمام دل‌دلِ کبوتری که
بی‌پناهیِ جوجه‌های خود را
نگران می‌ماند.
::
گاه
این
تمامِ زندگی می‌شود.

یکشنبه 12 آذر‌ماه سال 1391

.0203.

برای میم

من
هنوز
در جستجوی مدار تواَم؛
یاغی‌ترین سیاره‌ی این سحابی‌های اثیری...
مَه‌بانگِ حضورت
به چه هنگام
و در کجای این
فضای بی پایان
تولدِ - حتا - شرری کوچک را
نوید می‌دهد
تا من،
مألوفِ استمرارِ درخشش فروعِ تو
بر مداری یگانه شوم؟

یکشنبه 12 آذر‌ماه سال 1391

.0202.

من هنوز
گیجِ بوی رازقی‌ها
و کبودیِ سوسن‌هایی هستم
که در رعشه‌ی یک زخمه‌ی تار
در فیروزه‌ی آسمان
پاشید
و 
دیگر 
باز نگشت.
چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

,0201.

نامِ تو
بر سر هر کوچه‌ای‌ست
که از آن عبور نکرده‌ایم.
شادی تمامِ کوچه‌های نگذشته
در تن‌م فریاد می‌زند.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0200.

این آسمان

دامی‌ست
تا
پروازت دهند،
                 پنهانت کنند،
                                  گُریزت دهند.
در قفسِ قلبم
امن‌ترى.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0199.

شروع هزاران باره‌ی امید است

خوابیدن.
تا
بیداری
با
منی.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0198.


تجربه‌ای در ترجمه
همیشه از پابلو نرودا
برای +Reza mousavi 

رشکی نمی‌برم
بر آن‌چه پیش از من بوده است.

با انسانی پیش آی
بر روی شانه‌های خود،
با صدها انسان در انبوه گیسوانت،
با هزاران انسان در میان پستان‌ها و ران‌هایت
همچو رودی پیش آی
انباشته به غریقانی
که به دریایی خشمگین
با امواجی بی‌پایان
و به زمان
می‌پیوندند.

تمامی آنان را با خود همراه ساز
در جایی که انتظارت را می‌کشم
ما همیشه تنها خواهیم ماند
ما همیشه، من و تو خواهیم ماند؛
تنها بر ارض...
تا زندگی را آغاز کنیم.

Always
I am not jealous
of what came before me. 

Come with a man
on your shoulders,
come with a hundred men in your hair,
come with a thousand men between your breasts and your feet,
come like a river
full of drowned men
which flows down to the wild sea,
to the eternal surf, to Time! 

Bring them all
to where I am waiting for you;
we shall always be alone,
we shall always be you and I
alone on earth,
to start our life! 
Pablo Neruda

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0197.

بر شانه‌های مردى غریب، زنی می‌گرید که مادر بودنِ خود را گم کرده است.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0196.

برای #زیدآبادی  
شانه‌هایت
دیگر
برای گریستن
معجز نمی‌کند.
بوسه‌ی تلخی
کفایت‌ش می‌کند.
::
تو
رنجورِ مغرورِ زمانه‌ای.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0195.

جهان
پاره‌ای نور است و
ذره‌ای خاک و
و قطره‌ای آب.
::
جهان 
خُرد است 
اما تو
در آغوشم
نمی‌گنجی.
چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0194.

هوا
سرد و ساکن بود.
باد 
«نوایی» در نی‌زار 
نسرود.
آسمان 
به صرافت افتاد و
گریست.
چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0193.

ما از آفتاب
ما از شادی
ما از لبخند
ما از شفقت
ما از هم
بیگانه شده‌ایم.
ای‌کاش این مرگ سیاه
دری
برای
گریز
می‌یافت.
خانه‌ی بی‌روزن
سیاه است.
سیاه است.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0192.

برای میم

مجبورم به اختصار بنامم تو را
هم‌چون آسمان
که نام دیگرِی‌ست
از تمام آن‌چیزها که در زمین نیست.
یا باران
یا زمین و گیاه
یا شادی
یا تمام عناصر.
مجبورم به اختصار بنامم تو را
::
با این همه
وقتی نیستی
این اختصار،
حجم تمام دلتنگی‌ها را
تداعی می‌کند.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0191.

می‌خواهم
در ترعه‌‌ی تو درنگ کنم
چندان‌که
عبورم
را مانع شوی
و تمام دنیا را
در قفای خود
نگاه دارم.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0190.

خورشید
در کامِ توست
حتا اگر مرا آوا ندهی
جهان
پُر ز نور
می‌شود

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0189.

تمام حیاتِ من
آن دمی‌ست که
مرا در خاک نشاندی.
بی آب و
پر ز رویا.
از آن‌ پس
تُربَتَم
عاشق‌ترین تَیَمُم دنیا را
بر پیشانی‌ت می‌کشاند.

برای میم

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0188.

همه‌ی مُرده‌ها رازی از بهشت را با خود در زیر خاک دارند. این را سکوت گورستان می‌گوید. بشنویدش... بشنویدش...

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0187.

شادی‌ِ کوچه‌ی من
در دستانِ زنی‌ست
که گریان
بر سقاخانه‌ی متروک
دخیل می‌بندد.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0186.

هر راز
واژه‌ای‌ست،
هر واژه‌
آوایی،
هر آوایی
حنجره‌ای،
هر حنجره
بغضی،
هر بغضی
فریادی که
سر داده نمی‌شود.
::
هر رازی
فریادی‌ست.

چهارشنبه 8 آذر‌ماه سال 1391

.0185.

شراع درد
به ستاره‌ها
دل باخته بود.
به بادِ موافق
تن نمی‌داد.